Rozdział 4 - Nadya

Rozdział 4 - Pogrzebane - Nadya Wylla Sherwood

Bowiem ci, którzy nas rozumieją, biorą w niewolę część nas samych.

- Jak to? Co jest z nim nie tak? - pyta zaskoczona Mella
- Damon nigdy nie miał zbyt dobrej reputacji - odzywa się stojący nieopodal Benji.
- Ale dlaczego ?
- Powiedzmy, że ma problemy z odróżnianiem ... - tłumaczy nieporadnie Light, dosyć interesujący opiekun Aileen.
 - Dobra od zła - kończy Damon z goryczą w głosie.
 - Cześć kolego - wita go Benji i podaje rękę, którą po chwili wahania przybysz ściska.
 - Witaj, Benjaminie... - odpowiada.
 W tej chwili rozbrzmiewają pierwsze zdania ceremonii pogrzebowej. Dostrzegam wśród żałobników Samuela i coś się we mnie gotuje...
 - Spokój Nadya - rozkazuje mój opiekun.
 - Co? Teraz czytasz w moich myślach? - denerwuję się.
 - Dopiero teraz zauważyłaś? - dziwi się Aileen. - Mnie Light sprawdza od początku.
 - W takim razie Benji się nie chwalił - odpowiadam jej.
 Dziwnie jest tak rozmawiać z kimś w takiej samej sytuacji. Prawie jakbym miała koleżanki.
 Rozglądam się po obecnych ludziach.
 - To on mnie zabił - wskazuje Mella na jakiegoś faceta koło trzydziestki.
 - Nieźle... Co mu zrobiłaś? - pyta z zaciekawieniem Benji. Widać że też nie ma doświadczenia w niektórych sprawach.
 - Śledziłam go, trochę groziłam...
 - A ja myślałam, że ty jesteś z nas najgrzeczniejsza - wyjawia Aileen.
 - No cóż, ode mnie jest na pewno - rzucam na te słowa.
 - A ty jak zginęłaś? - pyta mnie Damon, ale po nim widać brak zaangażowania.
 - Zastrzelili mnie.
 Słysząc to Aileen cicho gwiżdże a Mella szeroko otwiera oczy. Aniołki nie reagują zbyt żywiołowo.
 - Tak, tak... Ale to wina Olivera - wskazuje na byłego kolegę z klasy.
 - Serio? - dopytują dziewczyny.
 - Echem... Zwiałabym glinom, ale ten musiał mnie przytrzymać - wyjaśniam.
 - A teraz jesteś jego stróżem, więc się pilnuj - dodaje Benjamin.
 - Masz podopiecznego? Myślałam że tylko mnie kopnął ten zaszczyt.
 - Ja też mam, moją ciotkę Annę.

Gawędzimy tak jeszcze chwilę gdy zauważamy, że w naszą stronę idzie Oliver.
 - Ej, jakim cudem on nas widzi? - pyta zadziwiona Aileen.
 - Myślałam, że to normalne, mnie on widzi od zawsze, a to, że was widzi... No nie wiem, Benji możesz to wyjaśnić?
 - Hmm... Wydaję mi się , że wasz kolega ma po prostu bardzo dobry Wzrok.
 - Wzrok? Co ty pieprzysz? - denerwuje się, a Damon i Aileen cicho chichoczą.
 - Panuj nad sobą trochę. Wzrok, nie taki normalny, tylko Wzrok do rzeczy nadnaturalnych. Pisze się to dużą literą.
 - Dobra, dotarło.
 - Cześć Wam wszystkim - wita się Oliver. Czasami rozbraja mnie jego pewność siebie, chociaż dopiero niedawno tak naprawdę go poznałam.
 - Cześć Oliver - mówią razem Mella i Aileen.
 - Dziewczyny, przykro mi z waszego powodu.
 - Och, daj spokój, jest okej.
 - Oliver, masz świadomość że właśnie rozmawiasz ze ścianą? -  pytam lekceważąco.
 - W takim razie bardzo interesująca ta ściana.

 Oliver rozmawia z Aileen i Mellą o Wzroku, bo jak zdążyłam wywnioskować ich podopieczni nie mogą ich dostrzec. Ja tymczasem obserwuje mój pogrzeb.
 - Nie rozumiem jak ta durna baba śmiała tu przyjść - mówię w pewnym momencie.
 - Kogo masz na myśli? - interesuje się Damon.
 - Moją byłą sąsiadkę. To też pośrednio jej wina, ona wezwała gliny. Ach, pewnie przyszła pocieszyć biednego Samuela...
 - Benjamin nie zazdroszczę ci twoja uczennica da ci jeszcze popalić - szczerzy się Light.
 - No fakt. Nieźle ci wybrali na początek - dodaje Damon.
 - Jak na razie nie mam z nią większych problemów - chwali mnie jednak mój opiekun.

Po pogrzebie pierwszy raz udaję się do Ciemności, aby jak tłumaczył mi Benji - odzyskać siły. Dziwne, bo nie czułam się tak jakbym tego potrzebowała.
 - Ty jesteś niezwykła, wiesz? - spytał mnie chwilę przedtem mój opiekun.
 - Tak, wiem, nie musisz mi mówić.
 - Nie o to chodzi. Twój podopieczny ma niesamowicie dobry Wzrok, a ty... Masz mnóstwo siły jak na początkującą. Może to przez takie połączenie, ale czyżby to było dzięki Olivierowi? Albo on dzięki tobie?
 - Wiesz, nie jestem za bardzo zmęczona, ale już wole iść do tej ciemności niż słuchać twojego mamrotania.
 I tak pierwszy raz wylądowałam w miejscu-nicości.